Амписид в порошке — инструкция по применению

Инструкция по применению амписида в порошке, описание действия препарата, показания к применению порошка амписида, взаимодействие с другими лекарствами, применение амписида (порошок) при беременности. Инструкции: Амписид в таблетках;
Торговое название: Амписид
Международное название: Нет
Лекарственная форма:
Порошок для приготовления раствора для внутривенных и внутримышечных инъекций 3 г.
Показания к применению:
Атс классификация:
J Противомикробные средства для системного применения
J01 Антибактериальные средства для системного применения
J01C Бета-лактамные антибиотики, пенициллины
J01C R Комбинации пенициллинов, в том числе с ингибиторами бета-лактамаз
Фарм. группа:
Бета-лактамные антибактериальные препараты. Пенициллины. Пенициллины в комбинации с ингибиторами бета-лактамаз. Ампициллин в комбинации с ингибиторами бета-лактамаз. Код АТХ J01CR01
Условия хранения:
Хранить в сухом месте при температуре не выше 25°С. Хранить в недоступном для детей месте!
Срок хранения:
3 года. Не использовать после истечения срока годности, указанного на упаковке.
Условия продажи: По рецепту
Описание: Белый или почти белый порошок с характерным запахом.

Состав амписида в порошке

Один флакон содержит
Бір құтының ішінде

Активное вещество амписида

Ампициллина натрия (эквивалентно ампициллину) 2126.0 мг (2000.0 мг), Сульбактама натрия 1094.0 мг (эквивалентно сульбактаму) (1000.0 мг)
Ампициллин натрий 2126.0 мг (ампициллинге баламалы) (2000.0 мг), Сульбактам натрий 1094.0 мг (сульбактамға баламалы) (1000.0 мг)

Вспомогательные вещества в амписиде

растворитель: вода для инъекций 7 мл
инъекцияға арналған су бар 7 мл

Показания к применению порошка амписида

  • инфекции верхних и нижних дыхательных путей, в том числе синусит, средний отит и эпиглотит
  • бактериальные пневмонии
  • инфекции мочевых путей и пиелонефрит
  • внутрибрюшные инфекции, в том числе перитонит, холецистит, эндометрит и флегмоны малого таза
  • бактериальная септицемия
  • инфекции кожи, мягких тканей, костей и суставов
  • гонококковые инфекции
  • профилактика послеоперационного сепсиса
  • жоғары және төменгі тыныс алу жолдарының жұқпаларында, соның ішінде синуситте, орташа отитте және эпиглотитте
  • бактериялық пневмонияларда
  • несеп жолдарының жұқпаларында және пиелонефритте
  • құрсақішілік жұқпаларда, соның ішінде перитонит, холецистит, эндометрит және кіші жамбас флегмоналарында
  • бактериялық септицемияда
  • тері, жұмсақ тіндер, сүйектер және буындардың жұқпаларында
  • гонококктық жұқпаларда
  • операциядан кейінгі сепсистің алдын алуда

Противопоказания амписида в порошке

  • повышенная чувствительность на ампициллин, сульбактам и другие бета-лактамные антибиотики
  • повышенная чувствительность на лидокаин
  • инфекционный мононуклеоз
  • тяжелые нарушения функции печени и почек
  • лимфолейкоз
  • беременность и период лактации
  • ампициллинге, сульбактамға және басқа да бета-лактамдық антибиотиктерге жоғары сезімталдық
  • лидокаинге жоғары сезімталдық
  • жұқпалы мононуклеоз
  • бауыр және бүйректің ауыр бұзылулары
  • лимфолейкоз
  • жүктілік және лактация кезеңі

Побочные действия порошка амписида

  • Местные реакции: боль в месте введения инъекций и тромбофлебит при внутривенном введении.
  • Желудочно-кишечный тракт: стоматит, глоссит, гастрит, диарея, энтероколит, псевдомембранозный колит.
  • Кожа и мягкая ткань: кожная сыпь, зуд, уртикарная сыпь, мультиформная эритема, и очень редко шелушащийся дерматит и некоторые реакции повышенной чувствительности, синдром Стивенса-Джонсона, некролиз эпидермиса.
  • Система кроветворения: понижение уровня гемоглобина, гематокрита, эритроцитов, лейкоцитов, лимфоцитов, тромбоцитов или повышение уровня лимфоцитов, моноцитов, тромбоцитов и эозинофилов, а также возникновение агранулоцитоза. Большинство из этих явлений обратимы и нормализуются после прекращения приема препарата.
  • Со стороны печени: повышение АСТ, АЛТ, ЛДГ, щелочной фосфатазы, гипербилирубинемия, анемия, тромбоцитопения и лейкопения
  • Гематологические: изменения уровня гемоглобина, гематокрита, эритроцитов, лейкоцитов, лимфоцитов и моноцитов.
  • Почечные: повышение уровня азота мочевины крови и креатинина
  • Моча: появление эритроцитов, гиалиновых цилиндров, уменьшение уровня сывороточного альбумина и белка.
Очень редко
  • анафилактические реакции
  • тошнота, рвота, кандидоз, вздутие живота, метеоризм, глоссит
  • утомляемость, головная боль, боль в груди
  • задержка мочеиспускания, дизурия, отек, одутловатость, эритема
  • озноб и сжимание в горле, загрудинная боль, носовое кровотечение, кал с прожилками крови
  • судороги, интерстициальный нефрит
  • жергілікті реакциялар: инъекция енгізген жердің ауыруы және көктамыр ішіне енгізген кездегі тромбофлебит
  • асқазан-ішек жолы: стоматит, глоссит, гастрит, диарея, энтероколит, жалған жарғақшалы колит,
  • тері және жұмсақ тін: тері бөртпесі, қышыну, уртикарлы бөртпе, мультиформалы эритема және өте сирек қабыршақты дерматит және жоғары сезімталдықтың кейбір реакциялары, Стивенс-Джонсон синдромы, эпидермис некролизі
  • қан түзу жүйесі: гемоглабин, гематокрит, эритроцит, лейкоцит, лимфоцит, тромбоцит деңгейінің төмендеуі немесе лимфоциттер, моноциттер, тромбоциттер және эозинофилдер деңгейінің жоғарылауы, сондай-ақ, агранулоцитоздың туындауы. Бұл құбылыстардың көпшілігі қайтымды және препаратты қабылдауды тоқтатқаннан кейін қалыпқа келеді.
  • Бауыр тарапынан: АСТ, АЛТ, ЛДГ, сілтілік фосфатаза жоғарылауы, гипербилирубинемия, анемия, тромбоцитопения және лейкопения
  • Гематологиялық: гемоглобин, гематокрит, эритроцит, лейкоцит, лимфоцит және моноциттер деңгейінің өзгеруі
  • Бүйректік: қан мочевинасы азотының және креатинин деігейінің жоғарылауы
  • Несеп: эритроциттердің, гиалин цилиндрлерінің пайда болуы, сарысулық альбумин және ақуыз деңгейінің төмендеуі
Өте сирек
  • анафилактикалық реакциялар
  • жүрек айнуы, құсу, кандидоз, іш кебу, метеоризм, глоссит
  • шаршағыштық, бас ауыру, кеуденің ауыруы
  • несеп шығару іркілісі, дизурия, ісіну, ісіңкіреу, эритема
  • қалтырау және тамақтың қысылуы, төс артының ауыруы, мұрыннан қан кету, қан аралас нәжіс
  • құрысулар, интерстициальді нефрит

Особые указания к применению

Серьезные реакции повышенной чувствительности могут наблюдаться в течение курса лечения Амписидом для инъекций. Реакции анафилактического типа часто наблюдаются у лиц с диагностированной чувствительностью к различным аллергенам, включая пенициллины и цефалоспорины. Перед началом терапии, пациент подлежит тщательному обследованию. В случае возникновения аллергической реакции в ходе лечения, прием препарата немедленно прекращается, после чего лечение продолжается антигистаминными препаратами, кортикостероидами и прессорными аминами. При возникновении серьезных анафилактических реакций, может потребоваться срочное лечение адреналином, кислородом и кортикостероидами.

Во время длительной терапии препаратом рекомендуется периодически контролировать показатели функции внутренних органов, в том числе почек, печени и системы кроветворения. Это особенно важно для новорожденных (прежде всего недоношенных) и маленьких детей.

Следует учитывать, что, как и в случае с любыми антибиотиками, количество резистентных микроорганизмов может повыситься, что приведет к суперинфекции в ходе лечения Амписидом для инъекций. В случае обнаружения суперинфекции, прием препарата немедленно прекращается, после чего назначается необходимая терапия.

Поскольку инфекционный мононуклеоз является вирусной инфекцией, Амписид не следует назначать для его лечения.

Особенности влияния лекарственного средства на способность управлять транспортным средством или потенциально опасными механизмами
Влияния препарата на способность вождения и управления машинами не установлено.
Инъекцияға арналған Амписидпен емдеу курсы бойы жоғары сезімталдықтың күрделі реакциялары байқалуы мүмкін. Анафилактикалық типтегі реакциялар пенициллиндер мен цефалоспориндерді қоса түрлі аллергендерге диагностикаланған сезімталдығы бар тұлғаларда жиі байқалады.

Емдеуді бастар алдында емделушіні мұқият тексеру қажет. Емдеу барысында аллергиялық реакциялар туындаған жағдайда препаратты қабылдауды дереу тоқтату керек, содан кейін ем антигистаминді препараттармен, кортикостероидтармен және прессорлық аминдермен жалғастырылады. Күрделі анафилактикалық реакциялар туындағанда адреналинмен, оттегімен және кортикостероидтармен жедел емдеу қажет етілуі мүмкін.

Препаратпен ұзақ емдеген кезде ішкі ағзалар, соның ішінде бүйрек, бауыр функцияларының және қан түзу жүйесінің көрсеткіштерін ауық-ауық бақылау ұсынылады. Бұл әсіресе жаңа туған нәрестелер (бәрінен бұрын шала туған нәрестелер) мен кішкентай балалар үшін өте маңызды.

Кез келген антибиотик сияқты резистентті микроорганизмдер саны артуы мүмкін екенін ескеру керек, бұл инъекцияға арналған Амписидпен емдеу барысында асқын жұқпаға әкеледі. Асқын жұқпа анықталған жағдайда препаратты қабылдау дереу тоқтатылады, содан кейін қажетті ем тағайындалады.

Жұқпалы мононуклеоз вирустық жұқпа болып табылатындықтан, оны емдеу үшін Амписидті тағайындауға болмайды.

Дәрілік заттың көлік құралдарын және қауіптілігі зор механизмдерді басқару қабілетіне әсер ету ерекшеліктері
Машиналарды жүргізу және басқару қабілетіне препараттың әсері анықталмаған.

Дозировка и способ применения

Амписид можно вводить внутривенно или внутримышечно. Рекомендованная доза для взрослых варьируется от 1.5 г (1 г ампициллина /0.5 г сульбактама) до 12 г (8 г ампициллина/4 г сульбактама). Максимальная ежедневная доза сульбактама составляет 4 г. Ежедневная доза вводится при соблюдении 6-8-часовых интервалов в зависимости от степени тяжести инфекции. При легких инфекциях, препарат вводится каждые 12 часов.

При внутривенном введении, доза вводится медленно в течение 10-15 минут. Также препарат может вводиться в 50-100 мл соответствующего растворителя в качестве внутривенного вливания в течение 15-30 минут.

При внутримышечном введении Амписид следует вводить глубоко в мышцу; при появлении боли для растворения порошка может быть использован 0,5% стерильный раствор лидокаина гидрохлорида для инъекций.

Лечение обычно продолжается в течение 48 часов после нормализации температуры тела. Курс лечения составляет 5-14 дней; при тяжелых инфекциях данный период может продлеваться при совместном применении ампициллина. Для профилактики инфекций в хирургии препарат вводят во время вводного наркоза в дозе: 1.5-3.0г в/м или в/в; введение препарата повторяют через 6-8 часов.

Дети: при лечении большинства инфекций у новорожденных и детей доза Амписида составляет 150 мг/кг/сут (что соответствует 50 мг/кг/сут сульбактама и 100 мг/кг/сут ампициллина).

У детей, грудных детей и новорожденных препарат обычно вводят каждые 6-8 часов в соответствии с обычной практикой применения ампициллина. У новорожденных в первую неделю жизни (особенно недоношенных) препарат рекомендуется назначать в дозе 75 мг/кг в сутки раздельными дозами с интервалом 12 часов.

Гериатрия (пациенты пожилого и старческого возраста): необходимость в определении дозы для пожилых пациентов отсутствует.

Пациенты с нарушенной функцией печени: для пациентов с легкой и средней печеночной недостаточностью необходимость в определении дозы отсутствует, за исключением случаев, когда пациенты страдают тяжелыми нарушениями функции почек.

Пациенты с нарушенной функцией почек: на пациентов с нарушением почечной функции критерий выделения ампициллина и сульбактама действует одинаково, поскольку отношение объема крови к объему плазмы остается прежним. В данном случае может применяться следующая таблица доз:

В случае совместного использования аминогликозидов, они подготавливаются отдельно и вводятся в другую область. Пациентам, находящимся на бессолевой диете, введение ампициллина /сульбактама осуществляется с особой осторожностью.

Применение лидокаина в качестве растворителя в педиатрической практике не рекомендуется. Использование лидокаина в качестве растворителя при внутривенном введении раствора Амписида категорически запрещено!
Амписидті көктамыр ішіне немесе бұлшықет ішіне енгізуге болады. Ересектер үшін ұсынылған дозасы 1.5 г-ден (1 г ампициллин / 0.5 г сульбактам) 12 г-ге дейін (8 г ампициллин/4 г сульбактам) құбылады. Сульбактамның ең жоғары күнделікті дозасы 4 г құрайды. Күнделікті доза жұқпаның ауырлық дәрежесіне байланысты 6-8 сағаттық аралықты сақтай отырып енгізіледі. Жеңіл жұқпаларда препарат әр 12 сағат сайын енгізіледі.

Бұлшықет ішіне енгізгенде доза 10-15 минут ішінде баяу енгізіледі. Сондай-ақ, препарат 15-30 минут ішінде көктамырішілік инфузия ретінде 50-100 мл тиісті еріткіш ретінде енгізіледі.

Көктамыр ішіне енгізгенде Амписидті бұлшықетке терең енгізу керек; ауыру пайда болғанда ұнтақты еріту үшін инъекцияға арналған 0,5% стерильді лидокаин гидрохлоридінің ерітіндісі пайдаланылуы мүмкін.

Емдеу әдетте дене температурасы қалыпқа келгеннен кейін 48 сағатқа созылады. Емдеу курсы 5-14 күнді құрайды; ауыр жұқпаларда аталған кезең ампициллинді бірге қолданғанда ұзартылуы мүмкін. Жұқпаның алдын алу үшін хирургияда препаратты енгізілетін наркоз кезінде мына дозада: 1.5-3.0г б/і немесе к/і енгізеді; препаратты енгізуді 6-8 сағаттан кейін қайталайды.

Балалар: жаңа туған нәрестелер мен балалардағы көптеген жұқпаларды емдеген кезде Амписид дозасы тәулігіне 150 мг/кг/ құрайды (бұл сульбактамның тәулігіне 50 мг/кг/ және ампициллиннің тәулігіне 100 мг/кг/ сәйкес келеді).

Балаларда, емшек еметін сәбилерде және жаңа туған нәрестелерде препаратты әдетте әр 6-8 сағат сайын ампициллинді қолданудың әдеттегі тәжірибесіне сәйкес енгізеді. Жаңа туған нәрестелерде өмірінің бірінші аптасында (әсіресе шала туғандарда) препаратты 12 сағат аралықпен бөлінген дозаларда тәулігіне 75 мг/кг тағайындау ұсынылады.

Гериатрия (егде және қарттық жастағы емделушілер): егде жастағы емделушілер үшін дозаны анықтау қажеттілігі жоқ.

Бауыр функциясы бұзылған емделушілер: емделушілер бүйрек функциясының ауыр бұзылуларынан зардап шегетін жағдайлардан басқа жеңіл және орташа бауыр жеткіліксіздігі бар емделушілер үшін дозаны түзетудің қажеті жоқ.

Бүйрек функциясы бұзылған емделушілер: бүйрек функциясы бұзылған емделушілерге сульбактамның және ампициллиннің бөліну критерийі бірдей әсер етеді, себебі қан көлемінің плазма көлеміне қатынасы бұрынғыдай қалады. Аталған жағдайда келесі доза кестесі қолданылуы мүмкін:

Аминогликозидтерді бірге пайдаланған жағдайда олар жекелей дайындалады және басқа аумаққа енгізіледі. Тұзсыз емдәмді ұстанған емделушілерге ампициллин/сульбактамды енгізу ерекше сақтықпен жүзеге асырылады.

Лидокаинді еріткіш ретінде қолдану педиатриялық тәжірибеде ұсынылмайды.

Амписид ерітіндісін көктамыр ішіне енгізгенде лидокаинді еріткіш ретінде пайдалануға үзілді-кесілді тыйым салынады.

Взаимодействие с лекарствами

Аллопуринол: у больных подагрой, получающих аллопуринол, при одновременном применении ампициллина значительно повышатся риск развития кожныхреакций.

Антибиотики из группы аминогликозидов: смешивание ампициллина и аминогликозидов in vitro приводило к их существенной взаимной инактивации; в тех случаях когда данные антибиотики назначаются совместно, вводить их следует в разные участки и с разницей во времени между инъекциями не менее, чем 1час.

Антикоагулянты: пенициллины могут изменять агрегацию тромбоцитов и показатели гемокоагуляции (усиливают действие антикоагулянтов).

Препараты, обладающие бактериостатическим действием (хлорамфеникол, эритромицин, сульфаниламидные препараты и тетрациклины): следует избегать одновременного примененения.

Пероральные контрацептивы, содержащие эстроген: сообщалось о случаях снижения эффективности контрацептивных препаратов у женщин, получавших ампициллин, что приводило к незапланированной беременности. Поэтому пациенткам, получающим ампициллин следует использовать альтернативные или дополнительные способы предохранения от беременности.

Метотрексат: совместное назначение пенициллинов приводило к снижению клиренса метотрексата и к возрастанию его токсичности. Подобных пациентов следует тщательно наблюдать.

Пробенецид: одновременный прием пробенецида приводит к снижению канальцевой секреции сульбактама и ампициллина, что выражается в увеличении сывороточных уровней ампициллина и сульбактама и более длительному их сохранению в крови, удлинению периода полувыведения и возрастанию риска токсичности.

Сульбактам совместим с большинством растворов для внутривенного введения, однако ампициллин и, следовательно, сульбактам/ампициллин менее устойчив в растворах, содержащих декстрозу или другие углеводы; его не следует смешивать с препаратами крови или белковыми гидролизатами.
Аллопуринол: аллопуринол қабылдайтын подаграмен ауыратын науқастарда ампициллинді бір уақытта қолданғанда тері реакцияларының даму қаупі елеулі артады.

Аминогликозидтер тобының антибиотиктері: ампициллин мен аминогликозидтерді in vitro араластыру олардың едәуір өзара белсенділігін жоюға әкелді; аталған антибиотиктер бірге тағайындалған жағдайда оларды әртүрлі бөліктерге және инъекциялар арасында кемінде 1 сағат айырмашылықпен енгізу керек.

Антикоагулянттар: пенициллиндер тромбоциттер агрегациясын және гемокоагуляция көрсеткіштерін өзгерте алады (антикоагулянттар әсерін күшейтеді).

Бактериостатикалық әсері бар препараттар (хлорамфеникол, эритромицин, сульфаниламидті препараттар мен тетрациклиндер): бір уақытта қолдануды болдырмау керек.

Құрамында эстроген бар пероральді контрацептивтер: ампициллин қабылдаған әйелдерде контрацептивтік препараттар тиімділігін төмендету жағдайлары туралы хабарланған, бұл жоспарланбаған жүктілікке әкелді. Сондықтан, ампициллин қабылдайтын емделуші әйелдерге жүктіліктен қорғанудың осыған ұқсас немесе қосымша тәсілдерін пайдалану керек.

Метотрексат: пенициллиндерді бірге тағайындау метотрексат клиренсінің төмендеуіне және оның уыттылығының артуына әкелді. Ондай емделушілерді мұқият бақылау керек.

Пробенецид: пробенецидті бір уақытта қабылдау сульбактам мен ампициллиннің өзектік секрециясының төмендеуіне әкеледі, бұл ампициллин мен сульбактамның сарысулық деңгейінің артуында және олардың қанда ұзағырақ сақталуында, жартылай шығарылу кезеңінің ұзаруында және уыттылық қаупінің өсуінде көрінеді.

Сульбактам көктамыр ішіне енгізу үшін көптеген ерітінділермен үйлесімді, алайда, ампициллин және сульбактам/ампициллин құрамында декстроза немесе басқа да көмірсулар бар ерітінділерде төзімділігі төменірек; оны қан препараттарымен немесе ақуыздық гидролизаттармен араластыруға болмайды.

Передозировка амписидом в порошке

Симптомы: информация о токсическом действии ампициллина и сульбактама у людей ограничена. Признаки, возникающие при передозировке препарата, существенно отличаются от его побочных эффектов. Следует учитывать, что высокие концентрации бета-лактамных антибиотиков в спинномозговой жидкости, могут вызывать нарушение функции центральной нервной системы, включая судороги.

Лечение: ампициллин и сульбактам удаляются из крови с помощью гемодиализа, поэтому при их передозировке у пациентов с нарушением функции почек, с целью ускорения элиминации препаратов из организма рекомендовано проведение гемодиализа.
Симптомдары: адамдарда ампициллин мен сульбактамның уытты әсері туралы ақпарат шектеулі. Препараттың артық дозалануы кезінде туындаған белгілер оның жағымсыз әсерлерінен айтарлықтай ерекшеленеді. Жұлын сұйықтығындағы бета-лактамды антибиотиктердің жоғары концентрациялары құрысуларды қоса орталық жүйке жүйесі функциясының бұзылуын туындатуы мүмкін екендігін ескеру керек.

Емі: ампициллин мен сульбактам қаннан гемодиализдің көмегімен шығарылады, сондықтан бүйрек функциясы бұзылған емделушілерде олардың артық дозалануы кезінде препараттардың организмнен элиминациялануын жеделдету мақсатында гемодиализ жүргізу ұсынылған.

Фармакологические свойства

Фармакокинетика

Максимальная концентрация в плазме достигается сразу после внутривенного или внутримышечного введения. После внутримышечного введения 1000 мг ампициллина и 500 мг сульбактама, максимальная концентрация ампициллина в плазме колебалась в диапазоне 8 – 37 мкг/мл и максимальная плазменная концентрация сульбактама 6 – 24 мкг/мл. Ампициллин примерно на 28 % обратимо связывается с сывороточными белками, а сульбактам – примерно на 38 %.

Средний период полувыведения составляет приблизительно 1 час. Примерно от 75 до 85 % ампициллина и сульбактама выделяется с мочой в неизмененном виде в течение первых 8 часов после приема лицами с нормальной функцией почек. У больных с нарушенной функцией почек элиминация ампициллина и сульбактама страдает в равной степени, следовательно, соотношение друг с другом будет оставаться постоянным, независимо от функции почек. После парентерального применения хорошо распределяется в тканях и жидких средах организма. Как ампициллин, так и сульбактам проникают в цереброспинальную жидкость при наличии воспаления мозговых оболочек.
Плазмадағы ең жоғары концентрациясына көктамыр ішіне немесе бұлшықет ішіне енгізгеннен кейін бірден жетеді. 1000 мг ампициллин мен 500 мг сульбактамды бұлшықет ішіне енгізгеннен кейін ампициллиннің плазмадағы ең жоғары концентрациясы 8-37 мкг/мл және сульбактамның ең жоғары плазмалық концентрациясы 6-24 мкг/мл ауқымда құбылып отырады. Ампициллин шамамен 28 %-ға, ал сульбактам - шамамен 38 %-ға сарысулық ақуыздармен қайтымды байланысады. Орташа жартылай шығарылу кезеңі шамамен 1 сағатты құрайды.

Ампициллин мен сульбактамның 75-тен 85 %-ға жуығы бүйрек функциясы қалыпты тұлғалар қабылдағаннан кейін алғашқы 8 сағат ішінде өзгермеген күйде несеппен бөлініп шығарылады. Бүйрек функциясы бұзылған науқастарда ампициллин мен сульбактамның элиминациясына тең дәрежеде нұқсан келеді, демек, бір-бірімен арақатынасы бүйрек функциясына байланыссыз тұрақты болып қала береді. Парентеральді қолданғаннан кейін тіндерде және организмнің сұйық орталарында жақсы таралады. Ампициллин де, сульбактам да ми қабығының қабынуы болғанда ми-жұлын сұйықтығына өтеді.

Фармакодинамика

Амписид комбинированный препарат состоит из ампициллина натрия и сульбактама натрия. Ампициллин - антибиотик из группы полусинтетических пенициллинов, который обладает бактерицидным действием на чувствительные микроорганизмы во время фазы активного размножения путем угнетения биосинтеза мукопептида клеточной стенки.

Сульбактам не обладает клинически значимой антибактериальной активностью (исключение составляют Neisseriaceae и Acinetobacter), он является необратимым ингибитором большинства основных бета-лактамаз, которые продуцируются микроорганизмами, устойчивыми к бета-лактамным антибиотикам. Сульбактам связывается также с некоторыми пенициллинсвязывающими белками, поэтому некоторые штаммы более чувствительны к комбинации, чем к одному бета-лактамному антибиотику.

Амписид активен в отношении широкого спектра грамположительных и грамотрицательных бактерий, включая Staphylococcus aureus и Staphylococcus epidermidis (в том числе пенициллин-резистентные и некоторые метициллин-резистентные штаммы); Streptococcus pneumoniae, Streptococcus faecalis и другие стрептококки, Haemophilus influenzae и Haemophilus parainfluenzae (штаммы, продуцирующие и не продуцирующие бета-лактамазы), Вranhаmella catarrhalis, Escherichia coli, Кlebsiella spp., Proteus spp. (индолположительные индолотрицательные), Morganella morganii, Citrobacter spp. И Enterobacter spp., Neisseria meningitidis и Neisseria gonorrhoeae; анаэробы, в том числе Bacteroides fragilis, Peptococcus spp., Peptostreptococcus sрр. и близкие к нему виды.
Амписид - ампициллин натрий мен сульбактам натрийден тұратын біріктірілген препарат. Ампициллин - жартылай синтетикалық пенициллиндер тобының антибиотигі, оның жасушалық қабырға мукопептидінің биосинтезін бәсеңдету арқылы белсенді көбею фазасы кезінде сезімтал микроорганизмдерге бактерицидтік әсері бар.

Сульбактамның клиникалық маңызды бактерияға қарсы белсенділігі жоқ (Neisseriaceae және Acinetobacter қоспағанда), ол бета-лактамды антибиотиктерге төзімді микроорганизмдер өндіретін көптеген негізгі бета-лактамазалардың қайтымсыз тежегіші болып табылады. Сульбактам, сондай-ақ, кейбір пенициллин байланыстырушы ақуыздармен байланысады, сондықтан кейбір сезімтал штамдар бір бета-лактамдық антибиотикке қарағанда біріктірілімге сезімтал.

Амписид Staphylococcus aureus және Staphylococcus epidermidis (соның ішінде пенициллин-резистентті және кейбір метициллин-резистентті штамдар) қосқанда грамоң және грамтеріс бактериялардың кең ауқымына қатысты белсенді; Streptococcus pneumoniae, Streptococcus faecalis және басқа да стрептококктар, Haemophilus influenzae және Haemophilus parainfluenzae (бета-лактамазаны өндіретін және өндірмейтін штамдар), Вranhаmella catarrhalis, Escherichia coli, Кlebsiella spp., Proteus spp. (индолоң және индолтеріс), Morganella morganii, Citrobacter spp. Және Enterobacter spp., Neisseria meningitidis және Neisseria gonorrhoeae; анаэробтар, соның ішінде Bacteroides fragilis, Peptococcus spp., Peptostreptococcus sрр. және оған жақын түрлері.

Упаковка и форма выпуска

Препарат помещают во флакон из бесцветного стекла типа III, укупоренный пробкой из бромбутиловой резины, обжатый алюминиевым колпачком типа «flip off». По 7 мл растворителя помещают в ампулу из бесцветного стекла типа I. По 1 флакону с препаратом и 1 ампуле с растворителем вместе с инструкцией по медицинскому применению помещают в картонную пачку. По 5 или 10 флакона с препаратом вместе с инструкцией по медицинскому применению помещают в картонную пачку.
Препарат «flip off» типті алюминий қалпақшамен қаусырылған, бромбутил резеңкеден жасалған тығынмен тығындалған, ІІІ типті түссіз шыныдан жасалған құтыға салынған. 7 мл еріткіштен І типті түссіз шыны ампулада. Препаратпен бірге 1 құтыдан және еріткіші бар 1 ампуладан медицинада қолданылуы жөніндегі нұсқаулықпен бірге картон пәшкеге салынған. Препараты бар 5 немесе 10 құтыдан медицинада қолданылуы жөніндегі нұсқаулықпен бірге картон пәшкеге салынған.